Meest Invloedrijke Recruiter 2025 - Mihaela Andrei

Mihaela vertelt hoe een nominatie van Meest Invloedrijke Recruiter haar verraste, aan het denken zette en waarom het voor haar voelt als een bijzondere start van 2026.

Ik ben niet iemand die snel sprakeloos is. Ik denk graag na, weeg mijn woorden zorgvuldig en heb meestal wel iets te zeggen. Maar toen ik hoorde dat ik genomineerd was, was dat anders. Ik had het niet zien aankomen. Echt niet. Het was zo’n moment waarop je even stilvalt en denkt: gebeurt dit mij?

Het telefoontje kwam op een bijzonder moment. Een dag voordat ik op vakantie ging, belde Niklas me. Hij begon het gesprek met de mededeling dat we iemand moesten nomineren. Mijn eerste gedachte was dat hij belde om te checken of ik dat al had gedaan. Ik was zelfs even vergeten dat ik zelf iemand had voorgedragen.
Pas toen hij verder praatte, viel het kwartje. Het ging niet over iemand anders. Het ging over mij.

Ik weet nog dat ik zei dat ik er geen woorden voor had. Dat ik dankbaar was. Vereerd ook. Niet alleen voor mezelf, maar vooral omdat ik Wiertz mocht vertegenwoordigen in zo’n wedstrijd. Tegelijkertijd voelde ik meteen de behoefte om te zeggen dat er zóveel collega’s zijn die deze nominatie ook verdienen. Misschien naast mij. Misschien in mijn plaats. Dat gevoel is nooit helemaal weggegaan.

Toch betekent deze nominatie meer voor me dan ik vooraf had gedacht. Persoonlijk voelt het als een erkenning die ik niet vanzelfsprekend vind. In mijn werk helpt het me om iets meer vertrouwen te krijgen in wat ik doe. Ik ben namelijk behoorlijk streng voor mezelf. Perfectionistisch ook. Soms zo erg dat het lastig is om te geloven dat iets goed genoeg is, laat staan dat het opvalt.

Waar de nominatie precies aan te danken is, vind ik moeilijk om te zeggen. Ik hoop dat het te maken heeft met mijn nieuwsgierigheid en mijn wens om te blijven leren in de functie. En misschien ook met het feit dat ik probeer een goede collega te zijn. Dat lukt niet altijd. En dat is oké. Ik ben niet perfect. Dat hoeft ook niet. Ik leer steeds beter dat fouten maken geen falen is, maar onderdeel van het proces. Al blijft mijn perfectionisme soms fluisteren dat het anders moet.

De stemronde is inmiddels voorbij. Wat begon als een verrassing, groeide uit tot iets groters dan ik had verwacht. De steun, de berichten en de betrokkenheid hebben me geraakt. Wat de uitkomst ook wordt, dit neem ik mee.

Op donderdag 29 januari 2026 volgt de finale. Een moment waar ik met trots en nieuwsgierigheid naar uitkijk. Niet alleen als afsluiting van deze nominatie, maar vooral als een mooie start van een nieuw jaar. Een jaar waarin ik blijf leren, groeien en mezelf blijf uitdagen. Misschien is dat wel de grootste winst.

Mihaela